Maandag
(verzameling autobiografische poëzie 18 november)
Gedicht
maandag dringt zich op zoals maandag dat kan, eigenzinnig & ongecontroleerd
maar wat is nog eigenzinnig hieraan?
is het de repetitie?
week na week kun je erop van aan dat de dag komen zal
maar dat is niet langer authentiek te noemen
noem het vervelend wederkerig
hier sta ik dus alweer, op de rand van teleurstelling en comfort
telkens teniet gedaan worden, iedere dag weer, is comfort, vergis je niet
ook pijn kan wennen aan de gastheer
ook deze maandag doet wat het doet, al wring je jezelf in andere vreemde vormen
wat kunnen we ermee aanvangen?
in dit huidige lichaam ontbreekt ieder spoor van initiatief
maar initiatief kan je verzinnen
net zoals je deze aanzet - dit lint van zinnen - aan het creëeren bent
dus wordt er voldoende bedacht, met de wederkerigheid zoals van een seizoen
en hier trek ik de grens
het eindigt bij maandag en maandag is het gedaan
genoeg van de ochtenden meemaken vanuit de nacht
omdat er geen nacht was
desalniettemin kwam er licht in mijn kamer
en maakte ik iedere seconde mee
omdat ik geen slaap kende tijdens mijn verslaving
en net als de hoop die ik koesterde tussen mijn destructieve nachten door
liep ik tegen een muur van wederkerigheid aan
een patroon was mijn huidige levensfase
een gewoonte die kapot maakte
erop los vernielde wat mij voordien zo knap had bedacht
ik, schepper van Dries
helemaal verpest
ik ben verpest
niet meer in stand te houden
ontdaan van zijn inventaris, zijn voorraad, en zijn scherpzinnige blik
verraden door niets dan zichzelf en de ziekte
de ziekte die drugsverslaving is
en ik koos ervoor te starten, de rest is geschiedenis
zoals iedere verslaafde dat koos
gekozen om te proeven, niet om eraan te blijven vasthangen
dus vertel mij hoe kan je dan nog leven?
en toch kijk ik verder met de kijk van weleer
via wederopstanding
een tekst het begin van iets
net iets dat we al kennen
weldra is het weer ik die heerst
weg met de verpeste dictatuur
de pandemie van teleurstellingen
de trage angstvallige tenondergang
altijd maar weer herhalen de ziekmakers zich
ergens zichtbaar weerglinstert de oplossing wel
of we hem willen oplichten is een kwestie van durf
lef om de hernieuwing aan te wenden
ik vind totnogtoe steeds maar weer comfort in de gekende tragedie
op z'n minst is het steeds weer hetzelfde
dat alles op zijn plaats en me klein houdt